عسل مامان

من دیگه بزرگ شدم و شیطون بلا ... و دیگه نمی تونم بیشتر از 2 دقیقه روی تاب بشینم پس مامان و بابا تصمیم گرفتن که تابم رو جمع کنن و این آخرین باریه که من روی این تاب خوشگلم تاب تاب عباسی و مهندسی و اینا می کنم شش ماه باهاتون بازی کردم و بزرگ شدم . دوستون داشتم یه عالمه بای بای تاب تاب عباسی و بای بای تشک بازی   ...

بالاخره دندون های کوچولوی من بیرون اومدند ...   حانیه داره یه دندون قند میخوره از قندون فرشته ای مهربو ن آورده براش یه دندون آش بخوری نوش جون آش دندون حانیه جون   ...

هفتمین ماه هم تموم شد و بااااااااز تولد بازی ... مرغ و خروس و اردک                     هفت ماهگیم مبارک   به به کیک به رنگ مورد علاقه من   هفت؟ هفت چی؟ یعنی باید برم مدرسه؟   پس بزار جی جی هام رو بپوشم   شب شده دیگه!!! باشه بعدا، یه هفت سال دیگه میرم    پس تولد تولد تولدم مبارک   ...

من دیگه میتونم چند لحظه به حالت چهار دست و پا در بیام و یکمی روی زمین خزیدن نمایم ولی فعلا زود خسته میشم ... یااااااااااااااااا علییییییییییییییییی!!!   استراحت کنم   صدا چی بود؟؟؟   بزار برم ببینم   چیزی نبود جز خبر شروع راه افتادن و شیطونی کردن من!!! ...

بابا داود یکشنبه شب از کوهنوردی برگشت. فرداش که 28 مرداد بود از سرکار اومد خونه مامانی. مامان که خیلی خوشحال بود.   من هم دوباره مشغول شناسایی بابام شدم. از نچ نچ هاش شناختمش. مامان وسایلمون رو جمع کردش. خاله فاطمه که من رو خیلی دوست داره از رفتنم ناراحت بود. انقدر ناراحت که رفت توی اتاقش و خودش رو زد به خواب که رفتنم رو نبینه. خلاصه که من و مامان و بابا و مامانی با بابایی و ماشینش راه افتادیم به سمت خونه. من که توی راه خواب بودم. آخه خواب توی ماشین خیلی کیف میده.  رسیدیم. همه اومده بودند استقبال من. فقط عمو اسماعیل اینا مهمونی بودند و من باز عموم رو ندیدم. من که داغ کرده بودم جیغ و دادم رفت هوا. مامان تند تند لباس...

  ... 1- سیب خوردن ... اونم روی میز خونه بابابزرگ ... بسیار بسیار بسیار خییییییییییییییییلی کیف میده     2- چرخ ماشین در حال حرکت را با یک انگشت متوقف می نماییم(سفارشات پذیرفته می شود )   3- بعد یه عالمه شیطنت هم بییییییهوش  ...

بعد از کشف موش موشک شدن کار دیگه ای رو کشف کردم که این کشف، جیمبووو شدنه جیمبوووووووووووو                           اووووووووو اوووووووووووووووووووووووو جیمبوووووووووووووووووووووووووووووو                                                  اووووووووووووو  اووووووووو...

22 بهمن، من همراه مامان، بابا و عمه اینا رفتیم راهپیمایی... من توی ماشین خوابم برد و وقتی از سر و صدا بیدار شدم خیلی تعجب کردم  این همه آآآآآآدم!!!! اونم یکجا!!! تا حالا ندیده بودم! و حالا من و پرچم وووووو حالااا موش موشک در راهپیمایی خوش گذشت. آخه همش بغل بودم و من رو راه می بردن. چی از این بهتر !!! ...

تا چشم رو هم گذاشتیم دو ماه گذشت و باااااز واکسن ... 16 بهمن که یه روز برفی ای هم بود ، مامان از خواب بیدارم کرد. قطره استامینوفن بهم داد و حاضر شدیم تا با بابا و آقاجون بریم و واکسن بزنیم. وقتی رسیدیم خانوم پرستار واکسن زن داشت صبحونه میخورد. پس من با بابام توی راهرو گردشی کردیم. این اولین باری بود که من قبل از اینکه با آمپول بالا سرم بایستند بیدار بودم. پس موقع واکسن زدن که رسید، مامان من رو روی تخت خوابوند و من با دقت تمام نیگا نیگا می کردم. واکسن زده شد. 2 تا! یکی پای راست و یکی پای چپ! گریه ام گرفت و 2 تا قطره هم توی دهنم ریختن. وقتی گریه ام گرفت خانوم پرستار واکسن زن بهم گفت : موش موشک گریه نکن. من هم آروم شدم و نیگاش کرد...

از وقتی که خانوم پرستار واکسن زن بهم گفته موش موشک ... خیلی به حرفش فکر کردم و یه دو سه روزیه به این نتیجه رسیدم که موش موشک یعنی چه شکلی!!!!   درسته؟؟؟؟!!!! ...